دهم ماه محرم، تراژیدی ترین روز تاریخ اسلام است که در این روز امام حسین (ع) در برابر ظلم و استبداد قیام کرد و با هفتاد دو تن از یارانش در منطقه‌ی موسوم به دشت نی‌نوا جان باختند.

 

سوگواری در روزهای محرم الحرام، از رسم دیرینه‌ی مسلمانان است که در سوگ شهادت حضرت امام حسین علیه السلام با یارانش بر پا می‌شود.

به باور مسلمانان؛ عاشورای حسینی، قیام امام حسین در برابر ظلم و استبداد پنداشته می‌شود.

امام حسین (ع)، پسر حضرت علی (رض) و نواسه‌ی پیامبر گرامی اسلام، درسال 61 هجری قمری هنگامی‌که ظلم و اسبتداد حکومت آن وقت با حاکمیت یزید به اوج خود رسیده بود، در برابر ناعدالتی و استبداد ایستاد.

سر انجام امام حسین با هفتاد دو تن از یارانش در کربلا، منطقه‌ی موسوم به دشت نی‌نوا در برابر 30 هزار جنگجوی یزید جنگید و شربت شهادت نوشیدند.

پس از این واقعه، لشکریانی یزید با نهایت بی‌حرمتی، سر امام حسین (ع) را از تن جدا و بر سر نیزه‌ها گشتاندند. همچنان بستگان امام حسین، عاری از ظلم و استبداد ناجوان مردانه‌ی لشکریان یزید نبودند.

امام حسین (ع)، پس از شهادت شیرین میان پیروان‌اش، لقب سید الشهداء را گرفت که تااکنون بنام سرور شهدا از وی یاد می‌شود.

مسلمانان؛ قیام امام حسین (ع) و روز عاشورا را تصادفی نمی‌دانند، آنان می‌گویند که این قیام پیام الهی دارد و براساس عدالت، برابری و آزادگی در مقابل ظلم و استبداد می‌باشد.

مسلمانان و دانشمندان بزرگ جهان همچنان شهامت و استقامت امام حسین (ع) را دربرابر ظلم و بی‌عدالتی، بزرگترین  درس و راه نجات از بدبختی‌ها می‌دانند.