در نزدهم حوت سال گذشته، محمداشرف غنی و عبدالله‌عبدالله در مراسم جداگانه به‌عنوان رییس‌جمهور افغانستان سوگند یاد کردند.

 

درست یک سال از مراسم تحلیف رییس‌جمهور افغانستان می‌گذرد؛ روز بی‌سابقه در تاریخ افغانستان که در آن، دوتن (محمداشرف غنی و عبدالله‌عبدالله)، به‌گونه‌ی هم‌زمان و در مراسم جداگانه، برای رییس‌جمهور شدن سوگند یاد نمودند و دریچه‌ی جدید را برای افزایش اختلاف‌های داخلی باز کردند.

تنش‌ میان اشرف‌غنی و عبدالله‌عبدالله پس از انجام مراسم تحلیف، رنگ دیگر گرفت؛ موردی‌که تاثیرات آن روی مسایل سیاسی و اجتماعی به‌ویژه جنگ و صلح افغانستان بی‌تاثیر نبود.

هرچند در 28 ثور 1399 خورشیدی، دوطرف روی حکومت مشارکتی به توافق رسیدند که بربنیاد آن، عبدالله‌عبدالله برعلاوه رهبری روند مصالحه، سهم پنجاه درصدی در کابینه بدست آورد و محمداشرف غنی، هم‌چنین در رهبری حکومت تکیه زد؛ اما با گذشت حدود ده‌ماه از توافق دوطرف، کابینه حکومت همانند شش سال گذشته، تکمیل نبود و شماری از وزارت‌خانه‌ها تاهنوز توسط سرپرستان رهبری می‌شود.

رحمت‌الله بیژن‌پور، آگاه سیاسی به تلویزیون آرزو گفت که “تفاهم و هم‌سویی” برای تقویت نظام تاهنوز شکل نگرفته؛ ازهمین رو، حکومت از لحاظ “سیاسی و اقتصادی” افت کرده و از نظر “اداری و فساد” هم در جایی رسیده که قیاس آن برای مردم قابل “محاکمه” می‌باشد.

رییس‌جمهور غنی پس از انجام مراسم تحلیف‌ش، فرمان رهایی 4600 زندانی طالب را امضا کرد؛ اما بحث روی چهارصد زندانی خطرناک طالبان حکومت را به برگزاری لوی جرگه مشورتی کشاند و سرانجام پنج‌هزار زندانی این گروه با پادرمیانی برخی کشورها و به‌هدف تسریع روند صلح آزاد شدند – تا درب گفتگوهای میان افغان‌ها در دوحه باز گردد.

عتیق‌الله امرخیل، آگاه مسایل نظامی در پاسخ به پرسشی این‌که آیا رهایی زندانیان طالب، افغانستان را به صلح نزدیک کرده‌است؟ این تصمیم را ناکام خواند.

از سویی هم، برخی شهروندان که رهبری دولت را به ضعف مدیریتی در حکومت‌داری خوب متهم می‌کنند، بر این باورند که تلاش‌ها در پیش‌برد گفتگوهای صلح، تاثیر مثبت بر اوضاع جنگ نداشته‌است.

به باور آن‌ها، گفتگوها به دراز کشیده شده، شیوه جنگی با افزایش انفجارها و ترورهای هدف‌مند تغییر شکل نموده و حکومت هم در مهار آن کوتاه آمده‌است.

درهمین حال، دواخانه مینه‌پای، معاون سخنگوی ریاست جمهوری می‌گوید که حکومت در یک سال گذشته در بخش سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و مبارزه با فساد سخن دستاورد داشته‌است.

هرچند با روی کار آمدن دولت تازه در آمریکا، حکومت افغانستان خوشبین به سیاست‌های اداره بایدن درقبال کابل بود؛ ولی اداره بایدن به بررسی توافق‌نامه دوحه تمرکز نمود، طالبان به سفرهای منطقه‌یی خود پرداختند و گفتگوهای دوحه کم‌تر مورد توجه قرار گرفت.

اما با نخستین سفر خلیل‌زاد به کابل؛ اوضاع سیاسی در افغانستان دگرگون شد؛ طرح تازه‌ی واشنگتن برای افغانستان و منتشرشدن نامه‌ی وزیر خارجه آمریکا به رییس‌جمهور غنی با لحن آمرانه، جو سیاسی افغانستان را متزل‌زل‌تر و شهروندان را نسبت به آینده بیمناک‌تر ساخت؛ در سوی دیگر، شماری از سیاسیون نسبت به این طرح خوشبینی نمودند؛ اما حکومت اعلام کرد که دربرابر این طرح ایستاده‌گی می‌کند.